• Gepubliceerd in Nieuws

Madonna verrast fans in museum New York

Ruim vierhonderd fans van Madonna hadden zich woensdagavond in het Museum of Modern Art in New York verzameld voor de speciale jubileumvertoning van haar documentaire Madonna: Truth or Dare. De fans gingen helemaal door het dak toen de Queen of Pop zelf ineens in het museum verscheen.

16 08 24 madonna moma truth or dare s

25-jarig jubileum
Dit jaar is het 25 jaar geleden dat de documentaire uitkwam en het Museum of Modern Art organiseerde een avond waarbij de fans de documentaire konden bekijken. Madonna die op 16 augustus 58 jaar is geworden besloot haar fans te verrassen en kwam zelf ook even langs in het museum. Volgens het Amerikaanse magazine People kwam Madonna naar het museum omdat ze regisseur Alek Keshishian wilde zien. Madonna is al jarenlang bevriend met de regisseur die haar volgde tijdens haar Blond Ambition World Tour.

De 58-jarige ster vierde onlangs nog een feestje: vanwege haar verjaardag op 16 augustus nam ze haar vier kinderen mee voor een tripje naar Cuba.


  • Gepubliceerd in Buitenlands nieuws

There's Nothing To Say Off-Camera: Madonna Shocks Fans With Surprise Appearance At TRUTH OR DARE Screening

Joe Berger has been working his heart out to get Madonna's glory years on film properly acknowledged, first with an invite-only MoMA screening of the 1991 gem Madonna: Truth or Dare (at the time the most successful documentary ever), then with a special evening devoted to choreographer-director Vincent Paterson, then with a Madonna film series at Metrograph that embraces the best (Dangerous Game) and worst (Body of Evidence) she had to offer.

So think of it as Kabbalistic karma that tonight, at his Truth or Dare event, Madonna herself shocked the entire room by showing up totally unannounced (her publicists knew, the MoMA curator knew—that was it) to sit in the middle of the audience and watch every frame of the film.

Yes, that means we sat in a room with Madonna while she watched herself being Miley Cyrus I, while she joked about being nailed by her father, while she kibitzed with Sandra Bernhard, while she cavorted with her dancers who she swore she would love forever (some of whom then sued her), while she laughed when told her hair-and-makeup girl might've been raped. The works.

Madonna's like a cat, though—when she falls, she can convince you that was her intention. More often than not, she simply avoids falling, and she never, ever looks backward, so her appearance at the MoMA to take in a film that is, regardless of any personally squirmy moments for her, a brilliant piece of filmmaking and one of the best things with which she's ever been associated, represented a sea change in her behavior, if only because it is something she did, not something she's doing.

The screening had been delayed a while when the curator urged patience, noting we'd be happy in the end. This made us jokingly guess that Madonna would surprise us, but definitely nobody thought it was a likely occurrence. When she appeared, a vision in an off-the-shoulder red dress, daughter Lola in tow (Lola spent the movie marveling at the outfits she coveted), Madonna smiled warmly but said nothing, instead content to be just another spectator as one of her greatest spectacles was unfurled on the big screen.

Actually, she first listened to Berger's heartfelt intro to the film, which must've been his dream come true. (Dreams come true, you guys!)

To say the movie has aged well is to say the same for Madonna—it's so obvious it hardly needs to be said. Truth or Dare was ahead of its time in dealing with gay rights, in touching on the spectre of HIV, in presenting a star to the world in whole—no filters needed. The concert footage is arrestingly crisp, the songs timeless and the black-and-white vérité elements look like they could've been filmed yesterday.

I'm thrilled that Madonna has at long last shown up and embraced a major moment from her past. Perhaps this is a toe in the water of legacy-enshrining without wallowing in nostalgia. Well done, Madonna. Next time, just get up on the stage and say hello before you take off!

After Madonna skedaddled (I'm told she had greeted Paterson with a kiss and a compliment—he last saw her making Evita!), Berger expertly quizzed Truth or Dare director Alek Keshishian, Blond Ambition co-director/choreographer Vincent Paterson and Blond Ambition dancers Salim (Slam to you!) Gauwloos and Jose Gutierez on a variety of topics, teasing out the fact that the legendary unused 250 hours of footage Keshishian shot is now ... gulp ... lost.

It was a convivial chat and one that ended with Keshishian praising Berger for his dedication to ensuring that Truth or Dare received its due.


  • Gepubliceerd in Buitenlands nieuws

Moving on from Madonna: Reijer Zwaan's Strike a Pose

Even if you don't remember their faces, you’ve almost certainly seen them in action at some point: the seven male dancers from Madonna's iconic, David Fincher-directed “Vogue” video. They subsequently joined the pop superstar on her provocative 1990 Blond Ambition tour, and featured prominently in the taboo-breaking documentary Madonna: Truth or Dare. In bringing queer club culture to the attention of the mainstream, the troupe became cherished gay icons. But behind the scenes, they were battling a host of personal demons as they adjusted to life in the limelight.

Berlin got a chance to catch up with the six surviving dancers earlier this year, when Reijer Zwaan and Ester Gould's heartfelt documentary, Strike a Pose, premiered in the Berlinale Panorama, and subsequently won the second place audience award. Strike a Pose returns to Berlin this Thursday, August 25 at Freiluftkino Hasenheide, followed by a Q&A with co-director Zwaan. We spoke with him ahead of the screening.

The film seems like it was an intensely cathartic experience for the subjects. Were they ready to share their stories from the outset, or did you have to build trust before they opened up?
We really had to build trust. For the last 25 years these guys have been asked the same questions about Madonna – what was it like touring with her? Is she really a bitch? So they were done with all that, but we were interested in them because they had made an impact independently of Madonna. We believed that Truth or Dare would never have triggered the response that it did without this group of mostly gay dancers. Some of them trusted us from the first conversation, while others took over a year to convince. But I understand that, because they gave so much and made themselves so vulnerable.

What inspired you to reach out to them in the first place?
I saw Truth or Dare for the first time when I was 11 years old, in a cinema in Amsterdam! My step-mother took our whole family, and I remember going in with very little interest, and coming out wanting to see it again straight away. It’s such a wonderful, larger-than-life world, where everything is possible. At the time I wasn’t at all thinking about being gay myself, but these characters were so open and brazen and expressive, and that was very exciting to me. Years later, having seen the film many more times, I started wondering what might have happened to the dancers. And I started to discover that they had meant a lot to many others. I saw people saying online that because of them, they had dared to come out, or been inspired to become dancers.
Very early on (co-director) Ester Gould and I saw that there was a major paradox. The Blond Ambition tour and the film were all about expressing yourself, and being open and proud. But at the same time, we found that Gabriel (Trupin, who died of AIDS in 1995), didn’t want a scene of him kissing another guy to appear in Truth or Dare, because most of his family and friends didn’t know he was gay. So this kiss, that for many was so inspirational, was for one of the participants a big problem. And then we learned that other secrets were being kept and struggled with during the tour. It seemed that it was easier for them to stand on stage and urge people to express themselves, than it was for them to do it in their own lives. Our film is more about the personal side of finding the strength to open up and not really care what other people think.

At times, it seems like they may have been damaged by their relationship with Madonna, even though they all seem very loyal to her. Did you get that impression at all?
I think Jose (Gutierez) is somewhat damaged, because he had a professional modern dance career waiting for him, and he was really at the top of his game. And then he decided to do this pop tour, which gave him fame and status for a while, but ultimately maybe hindered his career. But the others were mostly truly thankful for the experience. There’s no pop star that allows dancers to get that close, it was really a very intense relationship they all formed. There is however the issue that three of them filed law suits against her! Gabriel sued because she essentially outed him against his will in Truth or Dare. But with the other two, it simply stated in their contract that they would be paid extra if there was a movie. So they asked for money, were refused, and they sued. Which is of course the end of any friendship. But even they don’t feel bad towards her personally. It changed all of their lives forever, and mostly in a good way.

Did you have strong personal feelings about Madonna going into the film, and did they change over the course of production?
Neither Ester nor I are huge fans, but we both very much admired what she did back in the day. She was so much more than a pop star – she really changed our culture, I think for the better. She inspired many people to stand up for themselves, and that's truly impressive. Don't forget this was also during the height of the AIDS epidemic, when being gay was a really scary thing because it meant sickness and death. And then the world’s most famous woman brings six gay guys on tour with her and shows them in a film. If anything I admire her more now than I did before making the film.

The film seems to work very well as a communal, big screen experience. Did you always envision it as such?
We were confident, or maybe arrogant enough to think that it would be a cinematic experience, and that many people would want to see it. We also thought that the dancing would come across really well on the big screen. But at the same time we’ve been really overwhelmed by the response it gets whenever we screen it. I had hoped that a few people would be touched by it, but we’re seeing whole rooms of people visibly moved by it, and reaching out to us afterwards, and writing about it online.

Strike a Pose, Thu, Aug 25, 20:30 | Freilluftkino Hasenheide, Volkspark Hasenheide, Neukölln, U-Bhf Hermannplatz

  • Gepubliceerd in Buitenlands nieuws

Justifying our love: 25 years later, the Madonna doc still delights — and confounds

Outliving Michael Jackson and Prince, Madonna is the sole survivor of the holy triad of pop superstars born in 1958. She turned fifty-eight last week; also celebrating a (milestone) birthday is Alek Keshishian's immensely pleasurable vérité backstager/concert doc Madonna: Truth or Dare, now twenty-five years old. Reviewing the film in the May 14, 1991, issue of the Voice, J. Hoberman praised Truth or Dare as "a remarkable portrait of a sacred monster in her prime." The description remains unassailable — and is now all the more poignant, considering Madonna's diminished stature today. Though she is still active in a variety of fields and endures as one of the most famous people on the planet, she has, of course, been eclipsed by others in the past quarter-century; Queen Bey has for several years worn the crown that once sat atop the head of Her Madgeness. Nor has Madonna, an artist in the decadent phase of her career, been immune to the ignominious imperatives of portfolio-diversifying: She repurposed the name of Keshishian's documentary for a "lifestyle brand" that she launched in 2011 specializing in handbags, footwear, and fragrance.

And yet for this Gen X critic, the experience of revisiting Truth or Dare — which I returned to repeatedly in theaters during the spring and summer of 1991 — for the first time since its initial release prompted a flood of memories about Madonna's enormous influence on American culture, and, by extension, on my life: Nearly every conversation (public or private), academic essay, and broadsheet op-ed about race, gender, and/or sexuality from roughly the mid-Eighties through the mid-Nineties inevitably involved the Material Girl. During these peak years of postmodernism, Madonna, unparalleled provocatrice and recycler of high and low iconography, operated, per Hoberman, "as a sign system" unto herself. She was excoriated by bell hooks in her 1992 book Black Looks: Race and Representation for her cannibalizing of African-American culture and lauded in 1990 by Camille Paglia in the New York Times as "the future of feminism."

At the D.C. law firm where I had a miserable entry-level job, Madonna's '92 coffee-table book Sex was passed around like smutty samizdat among the senior partners, paralegals, and support staff; among my co-workers, she was either dismissed by the uptight and obtuse as narcissistic or looked to, primarily by secretaries living in the suburbs, as a model of aspirational bedroom practices. For a not-quite-out teen and young adult, as I was then, Madonna's role as sapphic signifier — whether covert (as the object of Rosanna Arquette's fascination in Susan Seidelman's Desperately Seeking Susan from 1985; whatever she was up to with Sandra Bernhard on David Letterman's show in 1988) or overt (evidenced in the infamous Steven Meisel photos that ran in Rolling Stone shortly after Truth or Dare's release; several tableaux in Sex) — functioned as both lure and repellent.

The Madonna captured in Truth or Dare is all and none of these things, a tiny, hard body bearing the weight of the symbols and symbolism ascribed to her (by herself, by others, by me), personas that she shrewdly dons or sheds at will. Keshishian's documentary tracks Madonna in several different cities around the globe during her 1990 "Blond Ambition" tour, her third, mounted in support of her albums Like a Prayer and I'm Breathless, the soundtrack to Dick Tracy. (The 1990 Warren Beatty–directed project is one of seven titles showcasing the singer's thespian skills — and limitations — that will screen in "Body of Work: A Madonna Retrospective," which runs concurrently with Metrograph's revival of Truth or Dare. Beatty, Madonna's romantic partner during the "Blond Ambition" tour, smugly skulks in the background in Keshishian's film, the old guy getting his comeuppance when his girlfriend demands, "Get over here, you pussy.")

In dressing rooms, hotel suites, and ladies' lavatories, among other intimate locations, Madonna and her crew are filmed in black-and-white 16mm; onstage, their pulse-quickening numbers ("Express Yourself," "Like a Virgin," "Holiday," and others) are rendered in effulgent, almost garish, color. Madonna is a machine; an ever-yammering, saucy mouth; and, most queasily, a "mother," a self-designated role she remarks on several times in voiceover (and for which she was especially rebuked in hooks's essay). "I think I've chosen people who are emotionally crippled or need mothering in some way," says the superstar, who lost her own mom at age five — and whose Truth or Dare visit to Ma's gravesite, scored to "Promise to Try," reveals the singer's talent for the unbearably maudlin.

Among those "cripples" are her seven backup dancers, mostly gay black and Latino men, all of whom, along with supporting singers Niki Haris and Donna De Lory, first reached wide visibility in Madonna's "Vogue" video from 1990. (That septet is the focus of Strike a Pose, a doc that screened at Tribeca in April and that will open in theaters early next year.) Auditioning for the singer at a nightclub to land the "Blond Ambition" gig, two of the dancers, Luis Camacho and Jose Gutierez, were members of the House of Xtravaganza, one of the ballroom clans immortalized in Jennie Livingston's documentary Paris Is Burning, released the same year as Truth or Dare, with which it forms a crucial diptych. Livingston's film, like Keshishian's, is an essential investigation of queerness, race, and stardom — as lived by those whom Madonna flagrantly cribbed from and who, in turn, have achieved a kind of immortality that may forever elude her.

Madonna: Truth or Dare
Directed by Alek Keshishian
Opens August 26, Metrograph

  • Gepubliceerd in Nieuws

Filmpremière Strike a pose - het verhaal van de Madonna dansers

Hoe is het met de dansers van de Madonna VOGUE tour, die te zien waren in de film In bed with Madonna? Op het podium maakten ze een statement voor zelfexpressie en de strijd tegen HIV. De Nederlandse filmmakers Reijer Zwaan en Ester Gould maakten deze ontroerende documentaire: 'Strike a pose'. Wanya bezoekt voor MVS de première.

  • Gepubliceerd in Strike A Pose

Strike A Pose recensie van

"Truth or dare", vraagt een van de mannen aan de tafel. Een verwijzing naar de titel van en meest controversiële scène uit de documentaire uit 1991 over Madonna’s Blond Ambition Tour, waarin deze mannen dansers waren. Destijds kozen ze voor durven. Eén van hen liet zijn penis zien. Twee anderen deelden een kus. Het was dat laatste moment dat de wereld shockeerde. Nu, vijfentwintig jaar later, kiezen de mannen voor de waarheid.

4 sterren

strike a pose oliver

Ester Gould en Reijer Zwaan maakten hun documentaire Strike a Pose vanuit de simpele nieuwsgierigheid naar wat er van de dansers uit Madonna: Truth or Dare was geworden. Ze zijn ouder geworden. Wijzer misschien. Sommigen zijn iets dikker geworden, anderen iets dunner. Eén van hen ontbreekt. In 1995 overleed Gabriel Trupin, 26 jaar oud, aan de gevolgen van aids. Dat was bekend, maar Gould en Zwaan zullen toch bij aanvang niet bevroed hebben dat hun film een zo fascinerend en ontroerend document zou worden van de erfenis van de aidsuitbraak in de jaren tachtig.

Want Strike a Pose is geen film over Madonna en dat is maar goed ook. Uiteraard wordt Madonna genoemd, de moederlijke functie die ze voor veel van de dansers vervulde, hoe ze nog altijd naar haar opkijken. Er wordt ook even gerefereerd aan het juridische gesteggel over de contracten van de dansers, het proces dat drie van hen aanspanden, maar dat is plichtmatig en niet uitgebreid genoeg om echt duidelijk te krijgen waar dat over ging. Daarbij, zo geven ze stuk voor stuk aan, zijn ze Madonna vooral dankbaar voor de kans die zij hen bood.

strike a pose slam aan het dansen

Strike a Pose toont wel hoe lastig het is terug te keren naar de alledaagse werkelijkheid als je maandenlang in het parallelle universum dat zo’n tournee is hebt vertoefd. Avond aan avond tegenover een uitzinnige menigte staan, dat doet iets met de stoffen in je hersenen. En als dat stopt vlucht je zo snel je kan in substanties die dat gevoel van euforie en door je bloed razende adrenaline kunnen simuleren, zo blijkt helaas maar al te vaak. Bij alle zes de mannen voelen we dat een deel van hen (bij de een meer dan bij de ander) vast is blijven zitten in die tijd.

Tijdens de tournee in 1990 waren het jongens, zich uit de undergroundscene worstelende homoseksuelen (op Oliver na) die de straat op gingen en riepen: "We're here, we're queer, get used to it." Maar daarachter school nog een andere realiteit. Een realiteit die werd gedomineerd door angst en schaamte. Een aantal van de dansers blijkt tijdens de Blond Ambition Tour al geweten te hebben dat ze hiv-positief waren. Terwijl ze zich in het zweet dansten op de tonen van Express yourself hielden ze hun eigen waarheid angstvallig verborgen.

strike a pose carlton in lege zaal

Eén van hen was dus Gabriel. Hij was ook een van de twee mannen van de beruchte kus en smeekte Madonna later om het fragment uit de documentaire te laten. Maar Madonna was onverzettelijk. Zij wilde taboes doorbreken en dit was een buitenkans. Voor veel mensen was het de eerste keer dat ze twee mannen zagen zoenen. Ook voor veel jonge jongens, die worstelde met hun homoseksuele gevoelens. Nog altijd krijgen de dansers brieven van mensen die aangeven dat het zien van de documentaire hen bevrijdde. Toonde dat ze geen paria hoefden te zijn, dat, zoals Kevin het verwoordt: "You can be gay and human."

Strike a Pose opent met de tonen van Vogue, maar dan uitgerekt tot vertraagde echo's van een vorig bestaan. Als de documentaire iets bewijst is het dat de gevolgen van de aidsepidemie niet stopten bij de uitvinding van aidsremmers. Dat de angst die in die jaren heeft geheerst zo diep sneed, dat het zelfs bijna drie decennia later nog tot zwijgen maant. Alsof het pas bezegeld wordt als het wordt uitgesproken. En daarom is dat truth or dare-moment in deze documentaire zo symbolisch en ontroerend.

strike a pose 004

"We carried our flamboyance as a warning", zegt Luis ergens in de documentaire. Men moest vooral geen zwakte in hen kunnen ontwaren. Maar kijk nu eens naar Carlton die alleen in zijn halfduistere woonkamer danst. Zo ingetogen, zo kwetsbaar. Later zien we hem nogmaals dansen, maar nu buiten, in het volle daglicht. Met Madonna: Truth or Dare hielpen de zeven dansers de maatschappij zich te verlossen van een taboe. Met Strike a Pose lijken een aantal van hen eindelijk hun eigen verlossing te vinden.

  • Gepubliceerd in Strike A Pose

Recensie Strike A Pose van de Telegraaf

Uitzinnig werd er tijdens de legendarische Blond Ambition-tour met spandoeken gezwaaid. Daarop was niet alleen de naam van Madonna te lezen, maar ook die van Luis, Oliver, Salim, Jose, Kevin, Carlton en Gabriel.

4 sterren

De dansers uit de show waren wereldwijd iconen voor de homo-emancipatie. In Strike a pose blikken zes van hen terug op die roerige periode.

Nummer zeven uit de groep kon er niet meer bij zijn: Gabriel overleed in 1995 aan AIDS. Een tragisch verhaal, zeker gezien de vergeefse worstelingen die hij na de tour voerde met het management van Madonna. Toch is Strike a pose er niet om de popster zwart te maken. De dansers zijn nog altijd onverdeeld trots op wat ze hebben mogen doen. Maar intussen willen ze ook hun eigen verhaal kwijt.


Deze docu gaat over wat er zich afspeelde buiten het licht van de schijnwerpers. Een leven waarvan alleen de pieken bekend werden, terwijl de dalen net zo ingrijpend zijn geweest.

Nadat de dansers daar los van elkaar openhartig over hebben verteld, brengen filmmakers Ester Gould en Reijer Zwaan hen voor het eerst sinds de tour in 1990 weer samen, om ze te laten praten over oude herinneringen, gevoelens en geheimen.

Dat prachtige gesprek vormt dan niet alleen de climax van een serie aangrijpende interviews, maar laat de kijker ook getuige zijn van hoe de mannen na 25 jaar radiostilte de cirkel rondmaken.


  • Gepubliceerd in Strike A Pose

FilmTotaal recensie Strike A Pose

In 1990 was superster Madonna Louise Veronica Ciccone, een in Detroit opgegroeide dochter van een Italiaanse immigrant, op het toppunt van haar roem. De popster had grote hits gehad met Like a Prayer en Vogue, waarmee ze het imago van zoetsappig popsterretje inmiddels achter zich had gelaten. Het resulteerde in misschien wel de belangrijkste wereldtournee van haar inmiddels vier decennia tellende carrière. De Blond Ambition Tour zou tevens de eerste concertreeks in een rijtje van vele zijn waarin Madonna opschudding veroorzaakte. Aan haar mierzoete hitje Like a Virgin werd een geheel andere betekenis gegeven, toen de Queen of Pop op een bed midden op het podium masturbatiebewegingen maakte. De tour resulteerde in de documentaire In Bed with Madonna, waarmee de wereldster wederom de media choqueerde. Hierin was de innige band met haar mannelijke dansers te zien en berucht was de tongzoen tussen twee van hen. Madonna is een artieste die altijd de controverse heeft opgezocht, deze ook nodig had, niet uitblinkt in één discipline, maar altijd de juiste mensen om zich heen wist te verzamelen om relevant te blijven.

Inmiddels is Madonna zevenenvijftig jaar oud en zeven wereldtournees verder. Ze blijft zichzelf opnieuw uitvinden, maar ze heeft aan relevantie in moeten boeten. Hoe je het ook wendt of keert: het succes en het spraakmakende van The Blond Ambition Tour zal ze nooit meer weten te evenaren. Als jongetje was journalist en adjunct-hoofdredacteur van Nieuwsuur Reijer Zwaan geobsedeerd door Madonna en dan vooral door deze tour uit 1990. Maar hij herinnert zich vooral de indruk die de zeven dansers van de show op hem hebben gemaakt. De verslaggever en nu ook documentairemaker besloot samen met collega Ester Gould de zeven dansers op te zoeken. Wat is er van hen geworden? Wat voor impact heeft de wereldberoemde tour op hun levens en carrières gehad? Hoe kijken zij terug op deze tumultueuze periode en hebben zij nog contact met elkaar en de artieste die hen groot heeft gemaakt? Met Strike a Pose, een titel die refereert naar Madonna’s wereldhit Vogue, gaan Zwaan en Gould op zoek naar antwoorden. De werkelijkheid was niet zo ideaal als in Zwaans herinneringen en beleving als kind. Bizar genoeg heeft Madonna het succes van Vogue grotendeels te dansen aan twee van die zeven dansers die de choreografie voor haar uitschreven, nadat ze er zelf veel succes mee hadden gehad in het New Yorkse nachtleven.

MaarStrike a Pose is niet alleen een verhaal over de roem – die voor de dansers in sommige gevallen haast groter was dan die van Madonna zelf – maar ook over de teloorgang en de keerzijde ervan. Als de Belg Salim na het verstrijken van de tour op zoek ging naar andere klussen was hij toch altijd ‘die danser van Madonna’. Dit stempel was zowel een zegen als een vloek. Maar veel heftiger nog is de confrontatie met aids. Eén van de zeven dansers heeft er zelfs het leven door moeten laten. Anderen moeten zien om te gaan met de ziekte, beseffend dat ogenblikkelijk de associatie met homoseksualiteit wordt gelegd. De heren zijn allemaal een affectie met dans blijven houden, al zijn ze niet allen meer professioneel actief in dit veld. Zwaan en Gould laten zich niet verleiden tot het richten van hun aandacht op de superster die de loopbanen van de dansers heeft gefaciliteerd en in een stroomversnelling heeft geholpen. Maar de zangeres heeft wel de levens van de dansers getekend. Na afloop van de wereldtour is de relatie met Madonna voor sommigen grimmig en naar geworden. Het contact verliep dan voornamelijk in de rechtszaal. Madonna komt eruit naar voren als een kille berekende zakenvrouw, hoe warm de beelden in In Bed with Madonna ook zijn. Maar haar dansers haasten zich erbij te vermelden dat ze geen haatgevoelens jegens haar hebben. Ze zijn haar dankbaar voor de kansen die ze door Madonna hebben gekregen.

Ook al speelt de popster nog steeds een enorme rol in hun levens, met Strike a Pose richten Zwaan en Gould zich voornamelijk op de persoonlijkheden van de dansers zelf. Dan blijkt dat er, zelfs met wat kilootjes meer, helemaal geen sprake is van vergane glorie. De heren hebben hun worstelingen gekend, maar zijn niet getekend door hun verleden. Daar waar veel van hun fans zijn blijven vastklampen aan de tijd van weleer, zijn zij verder gegaan met leven. Met de bijbehorende ups en downs. Madonna is in deze emotioneel geladen, maar goudeerlijke portrettenreeks gedegradeerd tot een bijrol. Maar wat er wel uit te destilleren valt is dat la Ciccone een onuitwisbare invloed heeft gehad op de emancipatie van homoseksuelen en de bewustwording rondom aids. De mannen zijn hun verleden en elkaar nooit vergeten. Gekunsteld is hun reünie in een restaurant, waarmee de documentairemakers afsluiten aanvankelijk wel, maar er komen zo veel mooie herinneringen en oprechte gevoelens naar boven dat je dit de makers onmiddellijk vergeeft.

  • Gepubliceerd in Nieuws

Ons verslag van Strike A Pose bij RTL Late Night

Vrijdagavond 20 mei mocht MadonnaNed aanwezig zijn bij RTL Late Night, dat live wordt uitgezonden op RTL 4 in Nederland. Aanwezig zijn bij een live televisie programma is natuurlijk al een bijzonderheid op zich, maar helemaal als de 6 dansers Carlton Wilborn, Salim Gauwloos, Luis Camacho, Kevin Stea, Oliver Crumes en Jose Gutierez van Madonna's Blond Ambition Tour uit 1990 langskomen om te vertellen over de documentaire Strike A Pose van de 2 Nederlandse filmmakers Reijer Zwaan en Ester Gould.

Nadat GertJan en ik ons hadden gemeld bij de receptie, voorzien werden van een polsbandje en informatie over zit- en staanplaatsen (het lijkt wel de queue bij een concert) wachtten we geduldig in de lobby van het NH Hotel. Ondertussen zagen we Carlton Wilborn, één van de dansers, al wat heen en weer lopen.

publiek rtl late night 1

Na wat laatste instructies aan het publiek over wat wel (enthousiast applaudiseren) en wat vooral niet (iets met je smartphone) te doen en de mededeling dat we "de avond van ons leven" gingen meemaken omdat dit de leukste uitzending (tot nu toe) zou worden mochten we om 22.00 uur naar binnen. GertJan en ik werden naar een vak begeleid waar we een plek mochten uitkiezen en zo kwamen we links (voor de kijker rechts) achter presentator Humberto Tan te zitten.

achter humberto 1

gertjan pico publiek

Iets voor 22.30 uur kwamen alle gasten van die avond binnen met Humberto Tan en sidekick Luuk Ikink. Even later begon de uitzending. Na een mooi muzikaal item met Paul Elstak, Mr. Polska en Sef was er een hilarische nieuwsquiz met Pip Pellens en Bridget Maasland. Tijdens de commercial break toch even snel onze smartphones gecheckt om er achter te komen dat we goed in beeld waren (ik zie je zitten, zwaai eens).

achter humberto gasten

Uiteindelijk was het tijd voor het item waar we voor gekomen waren: Het interview met de dansers en het optreden! Heel bijzonder om na 25 jaar hun persoonlijke verhalen te horen. Ze waren elkaar na de Blond Ambition Tour in 1990 uit het oog verloren, al was er sporadisch nog wel contact.

Voor de film kwamen ze, voor het eerst in 25 jaar, weer bij elkaar. Verdrietig over de verloren jaren, maar vooral blij om elkaar weer te zien en eindelijk hun ervaringen en gevoelens te kunnen delen. In de film worden de persoonlijke verhalen van de dansers verteld. Een aantal van hen was seropositief, daarover kon in die tijd niet gesproken worden door onbekendheid met en angst voor de ziekte AIDS. Eén van de dansers, Gabriel Trupin, heeft het niet overleefd. Salim Gauwloos vertelde over het schuldgevoel waarom hij het wel heeft overleefd en Gabriel niet.

Het samen op reis zijn met Madonna versterkte hun onderlinge band die verder werd versterkt door hun geweldige dansoptredens samen op het podium. Het was één geoliede machine. Individuen bij elkaar gebracht door Madonna, die het talent van iedere danser zag.

Hilarisch was het moment dat Oliver Crumes vertelde wat hij, als enige hetero seksueel in de groep, van de andere dansers geleerd had. Hij vertelde dat hij zonder de anderen nog steeds heteroseksueel geweest zou zijn, terwijl hij bedoelde dat hij zonder hen nog steeds homofoob zou zijn geweest.

Als afsluiting was er een dansoptreden op Vogue van de 6 dansers. Voor het eerst in 25 jaar traden ze weer met elkaar op! Uniek en een voorrecht om bij aanwezig te mogen zijn. De dans moves zaten er nog goed in het plezier spatte er vanaf.

Na afloop van de uitzending stormde het publiek bijna op de dansers af voor een foto. In de hectiek hebben wij gelukkig ook nog wat leuke foto's kunnen maken met de dansers, de filmmakers en Humberto.

hectiek afloop rtllatenight

selfie dansers rtllatenight

reijer pico gertjan ester

madonnaned dansers strikeapose 2

oliver gertjan

pico oliver

pico humberto gertjan

Haast overbodig om te zeggen dat het voor iedere Madonna fan een must is deze documentaire te gaan zien en de boeiende verhalen van de dansers te horen!


  • Gepubliceerd in Buitenlands nieuws

Strike a Pose: Madonna’s dancers remember touring with Madge

Three of Madonna’s Blonde Ambition tour dances recall the night they wished to get busted with Madge while performing in Toronto.

There’s nothing like the prospect of spending a night in jail with Madonna over lewd behaviour onstage to give a show some edge.

That’s how three of Madge’s dancers saw it and why they say Toronto got “one of the best shows” on Madonna’s smash 1990 Blonde Ambition world tour.

Oliver Crumes III, Jose Gutierez and Kevin Stea recalled their last time in the city, 26 years ago, on their recent return to promote the documentary Strike a Pose, which screens at Hot Docs.

“It energized us. We wanted to be dirtier than ever,” laughed Stea, after they learned Toronto police would be at Madonna’s final of three shows to see how far she was going onstage — and might bust her for being too sexually provocative.

“I think I grabbed my crotch in all these areas I never grabbed before,” he said.

“I was excited, honestly,” added Gutierez, who relished the idea of going to jail with Madge. It also gave Toronto some prissy infamy, thanks to the incident’s inclusion in the 1991 hit behind-the-scenes feature film about the tour, Truth or Dare.

“They wanted to censor us and we were like, ‘OK, we’re going to give them a reason to censor us,’” added Gutierez, who was one of the dancers who sported oversized, velvet conical bras for Madonna’s famously raunchy “Like A Virgin.” “It was so funny, because after, (police) just came backstage and said, ‘Oh, the show was fine.’”

A Toronto TV news clip about the event also shows up in Strike a Pose, co-directed by filmmaker Ester Gould (her film A Strange Love Affair With Ego is also at Hot Docs) and journalist Reijer Zwaan.

Gould said she and Zwaan didn’t want Strike a Pose to be “a trip down memory lane.” They wanted to look beyond memories of Madonna in her Gautier-wearing pop goddess heyday (the energetic concert footage that opens the film is a pure rush of heart-thumping nostalgia) to explore what became of the seven male dancers made famous by the tour and Truth or Dare.

Dance captain Stea and Gutierez, who helped popularize Voguing and appeared in Madonna’s “Vogue” video, were joined by Crumes, one of the young dancers who answered an ad to find “FIERCE male dancers . . . wimps and wanna-bes need not apply.”

All except Crumes are gay and, with Madonna’s encouragement, the dancers became queer icons at a time when acceptance was far from secure.

“What struck us was the paradox,” Gould said. “On one hand, these guys are iconic figures, these paragons of pride and homosexual freedom, and at the same time there’s this back story which is different for each of them. They all have very different lives and very different stories.”

They saw themselves as family and Madonna responded with genuine openness and affection, evident in Truth or Dare through cuddle sessions in her bed, enthusiastic games of Truth or Dare, and heartfelt scenes of their final farewells with the singer.

“Just to be clear, we were in love with her, too,” said Stea.

The dancers also had secrets; three were HIV positive and terrified they would be found out. And once the tour wrapped, there were feelings of abandonment and isolation. Some struggled with drug and alcohol addiction, and questioned their self-worth.

Dancer Gabriel Trupin, dubbed Madonna’s “favourite child” on the tour, wasn’t comfortable being outed onscreen and sued Madonna for dismissing his request to cut footage of a steamy kiss between him and dancer Salim “Slam” Gauwloos during a round of Truth or Dare. Trupin died of AIDS in 1995 and his mother appears in Strike a Pose, still angry about her son’s betrayal.

The men were naive when fame landed. Some were teens. Gutierez turned 19 while on tour and had to get his mother’s permission to go on the road.

“We were so young and so talented, and we just wanted to be on the stage doing our thing, never once realizing that we were put in the forefront to lead this parade, and we were leading it and we led it good,” said Gutierez. “I think the fact we were so unaware made it more powerful.”

It was “amazing” working with Madonna, they said, where nightly parties were filled with celebrities and artists. Gutierez described being exposed to “the best of everything, taken care of to the fullest.” And then there was the shopping.

“It was going in there blind, not sure what you were going to get into and then it just turns into this. It was beautiful,” said Crumes.

Gould said the five minutes of Truth or Dare footage used in Strike a Pose — Madonna was a producer on the film and had to approve its use — was “expensive.”

So has the Material Girl seen the doc? The singer has a copy but no word on whether she has screened it.

“The fact she hasn’t made a comment makes me feel like she saw it,” said Stea.

“I look at it this way, I don’t think she would hate it,” said Crumes. He and Gutierez expect the singer, who they knew to be far more sensitive than her brash public persona makes her appear, would be made emotional by it.

“I think she’ll be kind of mad that it’s not about her,” Gutierez added with a chuckle.

Strike a Pose screens Saturday, May 7 at 6:30 p.m. at Bloor Hot Docs Cinema. Go to for details.

Abonneren op deze RSS feed

Login or Registreren

Wachtwoord vergeten? / Gebruikersnaam vergeten?

Om de website van MadonnaNed goed te laten functioneren, maken wij gebruik van cookies. Meer informatie


Cookies zijn eenvoudige kleine tekstbestanden die worden opgeslagen op de harde schijf of in het geheugen van je computer. Cookies kunnen je computer of de bestanden die op jouw computer staan niet beschadigen.

Cookies zorgen er onder andere voor dat je ingelogd kan blijven op MadonnaNed. Wij gebruiken ook cookies om essentiële onderdelen op onze website te laten werken.

Social media

Deze website bevat tevens “buttons” van sociale netwerken als Facebook, Linkedin en Twitter, waarmee u (content van) onze website kunt delen op die netwerken. De buttons werken door middel van stukjes code die van deze partijen zelf afkomstig zijn. Door middel van deze code worden cookies geplaatst. Wij hebben daar geen invloed op. Leest u de privacyverklaring van Facebook, Linkedin en Twitter (welke regelmatig kunnen wijzigen) om te lezen wat zij met uw (persoons)gegevens doen die zij via deze cookies verwerken.


We gebruiken cookies om statistieken te verzamelen van onze bezoekers om te zien hoe vaak de website - en welke pagina's - door bezoekers worden bekeken.